το τελευταίο τσιγάρο.

Θυμάμαι ακριβώς τη στιγμή που άρχισα να φοβάμαι. Ήμουν δώδεκα χρονών, μόλις είχα ξεκινήσει την πρώτη γυμνασίου. Ήμουν στο προαύλιο και έκανα αυτό που έκανα όλα τα προηγούμενα χρόνια στο σχολείο, έπαιζα παύλα έπαιζα ξύλο με τ’ αγόρια. Μόνο που αυτή τη φορά το αγόρι ήταν μεγαλύτερο και πολύ δυνατότερο και με έβαλε κάτω, με έπιασε από το λαιμό και μου γύρισε το κεφάλι και με δίπλωσε στα δύο κάπως και με είχε σαφέστατα. Σίγουρα αυτό θα είχε ξανασυμβεί και παλιότερα στο δημοτικό. Δεν θυμάμαι. Αυτή τη φορά τη θυμάμαι γιατί ήταν η πρώτη φορά που ντράπηκα. Του φώναξα να μ’ αφήσει, έφτιαξα τα μαλλιά μου ίσιωσα τα ρούχα μου και έφυγα κοιτώντας το πάτωμα.

Από τότε δεν σταμάτησα ποτέ να κοιτάω το πάτωμα. Κλεφτά φανερά ενστικτωδώς με κόκκινα μάγουλα με μισόλογα βρίζοντας βράζοντας περιστασιακά αρχικά. Ποτέ, όμως, τελείως. Ποτέ αρκετά. Τόσο ώστε να γίνω ..κάτι άλλο.

Και πέρασες όλα σου τα χρόνια έτσι συνεσταλμένη;

Ναι.

Οι πιο συνεσταλμένοι άνθρωποι κάνουν τα πιο παράτολμα πράγματα, μερικές φορές.

Σου είχα στείλει ένα μήνυμα, σου έγραφα κλαίγοντας ότι είχε γαμηθεί το σύμπαν και ότι θα τα παρατούσα όλα και θα πήγαινα να ζήσω σ’ ένα λεωφορείο στην Αλάσκα. Σαν τον τύπο στην ταινία που είχαμε δει μαζί μια Κυριακή.

Και τρέμετε τρέμετε τον άνθρωπο που στον ύπνο του βλέπει σκουλήκια να βγαίνουν από τρύπες στο στήθος του ή να τυλίγονται στο λαιμό του, και που όταν ξυπνάει για να παρηγορηθεί λέει στον εαυτό του ότι τα σκουλήκια είναι άκακα, σαν ένα γλοιώδες κόσμημα που δεν θα τον πνίξει όμως.

Αλλά όχι ότι τα σκουλήκια δεν υπάρχουν.

Στην πραγματικότητα το σύμπαν μου δεν έχει γαμηθεί. Μακράν. Ίσως γι’ αυτό να γαμιέται το μυαλό μου.

Πριν αρκετούς μήνες έκλεισα τα τριάντα. Είχα βρει την τέλεια εικόνα για το μπλογκ, thirty happens έλεγε, είχα γράψει και ένα σωρό πράγματα, κείμενα με θέμα τα τριάντα, αναλόγως του πώς αισθανόμουν κάθε στιγμή. Δεν ανέβασα ποτέ τίποτα. Το περίμενα και το έτρεμα τόσο καιρό που όταν ήρθε είχε χάσει τη δύναμή του.

[...]

Αλλά τα φοβισμένα κοριτσάκια δεν επαναστατούν. Αργά ή γρήγορα φτιάχνουν τα μαλλιά τους ισιώνουν τα ρούχα τους και φεύγουν κοιτώντας το πάτωμα.

Είσαι χαζό.

Δεν είμαι. Δηλαδή είμαι αλλά ξέρω τι λέω.

Μην με ξεχνάς.

Μην ανησυχείς.

Μαζί μου η υστεροφημία σου είναι εξασφαλισμένη. Αυτό το μπορώ καλύτερα απ’ ότι μπόρεσα οτιδήποτε άλλο. Νοσταλγώ καλύτερα απ’ ότι ζω. Παρελθόν και μέλλον.

Δεν πιστεύω πια στα δράματα. Όχι με την σφοδρότητα του παρελθόντος. Η ζωή είναι ένα ανακάτεμα μικρών και μεγάλων. Τη μια στιγμή κάποιος σε τραβάει στο κρεβάτι σα να πρωταγωνιστείτε σε ερωτική ταινία και την άλλη στιγμή πατάει το τασάκι που είχες αφήσει στο πάτωμα και αυτό αναποδογυρίζει με θόρυβο και στάχτες και αποτσίγαρα λερώνουν το πάτωμα που είχες κανένα μήνα να σφουγγαρίσεις και σήμερα σφουγγάρισες γιατί έτσι πάει η ζωή. Και δεν σε νοιάζουν οι στάχτες στις πατούσες όταν κάνεις σεξ. Αυτές τις γουστάρεις τρελά γιατί είναι αληθινές στο ύψος και στο βάθος τους. Δεν είναι αυτό.

[...]

Έσβησε το τελευταίο τσιγάρο της βραδιάς και σηκώθηκε να ετοιμαστεί για ύπνο. Μία και είκοσι είχε πάει η ώρα και αύριο ήταν Δευτέρα.