Η ιστορία του ξεχασμένου λάμδα.

Η ιστορία του ξεχασμένου λάμδα θα μπορούσε να είναι τίτλος παιδικού παραμυθιού. Και το παραμύθι να ήταν ας πούμε ότι μια φορά κι ένα καιρό ήταν δυο λάμδα που ήταν φίλοι, και παίζανε μαζί ή πηγαίνανε βόλτες μαζί σε διάφορες λέξεις και καμιά φορά μάλιστα έκαναν και κολλητή παρέα, μέχρι που μια μέρα εκεί που έπαιζαν κυνηγητό το ένα λάμδα έτρεξε πολύ γρήγορα, ενώ το άλλο λάμδα αφηρημένο ξεχάστηκε κι έμεινε πίσω, κι έτσι τα δύο λάμδα χωρίστηκαν, και τότε σημειώθηκαν διάφορα ορθογραφικά έκτροπα, αλλά δεν πειράζει γιατί ζήσανε τα δυο λάμδα καλά κι εμείς καλύτερα. Ή κάπως έτσι.
Η ιστορία του ξεχασμένου λάμδα δεν είναι τίτλος παιδικού παραμυθιού. Είναι μια ιστορία που στο τέλος της ξέχασα να βάλω ένα λάμδα σε μια λέξη που ήθελε δύο, γεγονός που δεν έχει καμία σημασία, πλην της ψυχαναγκαστικής μου ενόχλησης για το ορθογραφικό λάθος, που για λόγους τάξης θα έπρεπε να είχε αποφευχθεί. Και εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι όταν η γενική εικόνα ενός πράγματος γαμιέται, ευτυχώς που μπορείς πάντα να ασχολείσαι με τις λεπτομέρειες.

πανάσχετο υστερόγραφο: σήμερα ήμουνα στο τσακ να αρχίσω να φτιάχνω τα πράγματα για τις διακοπές. Το πρόβλημα είναι ότι φεύγω σε 2,5 εβδομάδες.