Μάιος.

Κίτρινο φως από τη λάμπα του δρόμου πάνω στο δέρμα και φράουλες με βότκα και ζάχαρη και απουσία και ησυχία και κενό και νύστα και καινούρια παπούτσια γυναικεία θηλυκά που είναι αδύνατον να ισορροπήσω πάνω τους, και σχεδόν ενόχληση και πολλή φθορά και κι εγώ κουράστηκα, να ξέρεις, και άπνοια πριν από την καταιγίδα και ιδρώτας και ανησυχία και τίποτα δεν θα ήταν έτσι, τίποτα δεν ξεκίνησε για να φτάσει εκεί και να μείνει εκεί, πόσο λίγοι είμαστε, ξανά και ξανά φαινόμαστε λίγοι, και ξέφτισμα και καμία αθωότητα και πού πήγε ο ενθουσιασμός, πού είναι το καλό απροσδόκητο, και κούραση και λάθη και πάντα μένω στις ήττες μου, και πολλή ευγένεια και άντε να ισορροπήσεις αυτό που θες με αυτό που δεν μπορείς να αποφύγεις, και ατέλειωτες σελίδες με κίτρινους λεκέδες και απουσία ελέγχου και άγχος και κούραση, και τι είναι τελικά στο χέρι μου, και αγάπη, πολλή αγάπη και κρυφή αγάπη και μακρινή αγάπη και δηλωμένη αγάπη και σφουγγαρένια αγάπη και αδιαπραγμάτευτη αγάπη, αγαπήθηκα πολύ, και χρόνος χρόνος χρόνος χρόνος, ποτέ αρκετός χρόνος, πώς να χωρέσεις μια ζωή και μια ταυτότητα σε χρονικά διαστήματα των εφτά έως τριάντα δευτερολέπτων, δεν φτάνουν ούτε να σπαράξεις, και καινούριες ρυτίδες και παλιές συζητήσεις και συμπέρασμα ουδέν, και ήσυχα μάτια, και βλέμματα που δεν θα ξεχάσω ποτέ, και εφιάλτες και καυλωμένα όνειρα και ιδρωμένα μαλλιά και μάτια μουτζουρωμένα που τσούζουν, και απόσταση και καβγάς και φωνές και μετά κλάματα και μετά τίποτα, χαμόγελο και είμαι πολύ κουρασμένος και έκοψες τα μαλλιά σου;, τίποτα, και αν η ευτυχία είναι μέσα μας τότε θα πρέπει να δεχτούμε ότι και η δυστυχία εκεί είναι, και αν η πίστη είναι επικίνδυνη τότε το ίδιο επικίνδυνη είναι και η απουσία αυτής, και αηδία και ασφυξία και πικρία και απογοήτευση και γενικώς η οικεία αίσθηση της απώλειας, και μια πραγματικά τερατώδης σε μάκρος και υποκρισία πολιτική διαφήμιση, και δυο άνθρωποι ελαττωμυτικοί, ένας άνθρωπος, ένας, ένας. Ένα. Εν αρχήν ην ο λόγος και εν τέλος το παράλογο. Ή, ακόμα χειρότερα, το εύλογο.

Αυτά.