χαλβάς και ασυναρτησίες.

Δυο χιλιάρικα στην τσέπη / δυόμισι με τα ψιλά / εκκρεμότητες και πρέπει / δεκαχίλιαρα πολλά, έλεγε το τραγούδι. Έχω ένα φίλο που πάντα όταν παίρνουμε ταξί στέλνουμε ο ένας στον άλλον τους σουρεάλ στίχους που ακούμε, κατά κανόνα από τον ντέρτι fm. Αυτή τη φορά μπήκε και δεύτερος πελάτης μέσα, και άκουσα και τα άπαντα για τον χαλβά. Των Φαρσάλων, του Βόλου, του κατά τα φαινόμενα ξακουστού Κοσμίδη από τη Δραπετσώνα, χαλβάς με λάδι, χαλβάς με βούτυρο, χαλβάς με ταχίνι, χαλβάς και νηστεία, χαλβάς και ζήτηση, χαλβάς 7 ευρώ το κιλό (το επονομαζόμενο χαλβιάρι, η ελίτ του χαλβά). Έλεος ήμαρτον και νισάφι μαζί, Χαλάνδρι – Σύνταγμα μια χαλβαδοσυζήτηση. Όταν κατέβηκε επιτέλους ο χαλβαδοτύπος και ανάσανα, περίμενα να γυρίσει ο ταξιτζής να με ρωτήσει «εσένα κοπελιά σ’ αρέσει ο χαλβάς;»

Τελικά δεν υπάρχει πάντα πάτος. Ή δεν είναι εκεί που νόμιζες. Μην σταματήσουμε να σοκαριζόμαστε με όσα συμβαίνουν, αυτό εύχομαι μόνο. Μην αρχίσουμε να τα περιμένουμε όλα, και αυτό δεν ήταν παρά άλλο ένα ορόσημο στο δρόμο προς το μη νόημα του σκατόκοσμου στον οποίο ζούμε. Που μάλλον ήταν. Ή θα γίνει σε λίγο καιρό. Για όσους η ζωή συνεχίζεται, δηλαδή. Ή αν σκέφτεσαι έτσι ωθείς τα πράγματα να γίνουν έτσι; Στη ζωή χρειάζεται να έχεις και πίστη. Το θέμα είναι σε ποιον και σε τι.

Θα έγραφα τώρα και για την καλή πλευρά του χαλβά, και όμως υπάρχει, η ζωή μου είχε ένα χαρούμενο χαλβαδοσυμβάν τις προάλλες, αλλά δεν μου βγαίνει.

Όσο δυσκολεύομαι να γράψω, τόσο θα γράφω χαλβαδοβλακείες.

Δε γαμιέται.