Δεν έκανε ποτέ τίποτα σπουδαίο στη ζωή του. Ίσως και να μην πρόλαβε. Ίσως επειδή κάθε πρωί ξεκινούσε τη μέρα του ξεσκονίζοντας ένα ένα όλα τα φύλλα του κήπου.
Δεν είναι μόνο ότι δεν μπορώ να κοιμηθώ. Είναι και ότι δεν θέλω. Μετά τη μία αρχίζω τις διαπραγματεύσεις με τον εαυτό μου, μισή ώρα ακόμα, είναι νωρίς, ένα τέταρτο ακόμα, ένα τσιγάρο ακόμα, να τελειώσει το τραγούδι, να το ακούσω άλλη μια φορά, ας πάει ακριβώς τώρα, ας καπνίσω άλλο ένα τσιγάρο μέχρι να κλείσω τον υπολογιστή.
Μετά σταματάω να κοροϊδεύω τον εαυτό μου και δεν κοιτάω πια το ρολόι.
Αν μετρήσεις από μέσα σου δύο λεπτά, δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο, άραγε κρατάνε περισσότερο;
Μια πτυχή του να μεγαλώνεις είναι ότι σκέψεις του τύπου ‘πάντα ήθελα να κάνω ένα τατουάζ αλλά φοβόμουν μην το μετανιώσω και το φορτωθώ μετά για μια ζωή’ χάνουν λίγη από τη βαρύτητά τους. Όχι γιατί τα τατουάζ πλέον αφαιρούνται, αλλά γιατί η φράση ‘για μια ζωή’ δεν έχει πια την ψευδαισθητική χροιά της αιωνιότητας, δεν αιωρείται πια πάνω από το κεφάλι σου σαν επικρεμάμενη απειλή, αλλά ούτε και σαν αφράτο συννεφάκι υπόσχεσης. Σιγά σιγά, σχεδόν ανεπαίσθητα, αποκτάς επίγνωση του προσωπικού σου πεπερασμένου.
Το δώρο του θεού στον άνθρωπο είναι οι μικρές δόσεις της επίγνωσης της ασημαντότητας ενός τατουάζ.
Ήταν σπουδαίος καλλιτέχνης, μάστορας στην τέχνη της ειρωνείας.
Ζωγράφιζε ρολόγια σε τοίχους κελιών.
19 comments:
Μπορει να ζησεις 200 ή και 300 χρονια ποτε δεν ξερεις τι θα συμβει.. Το δωρο/καταρα του ανθρωπου στον ανθρωπο ειναι οτι τα δεδομενα αλλαζουν ταχυτατα. Το θεμα ειναι να τα αξιοποιεις. Αυτα και τον χρονο σου =)
Υ.Γ. Στ'αληθεια σπουδαιος καλλιτεχνης κι αυτος!
Υ.Γ.2 Ενα τσιγαρο ακομα;
200 ή 300; σ' αυτήν την περίπτωση θα πρέπει οπωσδήποτε να μάθω να μαγειρεύω ;ρ
Υ.Γ. έκαστος στο είδος του
Υ.Γ.2 χρειάζεται να ρωτήσεις;
:)
Mια φορά μέτρησα από μέσα μου δυο ολόκληρες εβδομάδες, αλλά είχε περάσει μόνο ένα απόγευμα Κυριακής.
Οπότε αποφάσισα να γυρίσω τα ρολόγια και τα ημερολόγια δυο εβδομάδες (παρά ένα απόγευμα) μπροστά για να μην πάει χαμένος όλος αυτός ο χρόνος.
Την άλλη μέρα διαπίστωσα πως είχα παραιτηθεί από τη δουλειά, οπότε τα ξανέβαλα όλα στη θέση τους, ώστε να προλάβω να αλλάξω τα πράγματα, καθώς δεν είχα άλλο εισόδημα, και δεν μ' έπαιρνε για ηρωϊκές ειρωνίες...
Λοιπόν είμαι πολύ φιλάρεσκο άτομο.
Μου άρεσε τόσο πολύ το σχόλιό μου, που θα το κάνω ποστ.
"βαφτιζουμε ώρες και στιγμές κάθε στιγμή που περνάει
λες και ο χρονος όλους το ίδιο μας γερνάει"
=)
"Ήταν σπουδαίος καλλιτέχνης, μάστορας στην τέχνη της ειρωνείας.
Ζωγράφιζε ρολόγια σε τοίχους κελιών"
ΣΑΝ ΚΙ ΕΜΑΣ ΠΟΥ ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΥΜΕ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΤΟΙΧΟΥΣ..
ΣΥΝΗΘΩΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΠΟΥ ΜΕΤΡΑΜΕ ΕΝΑ ΕΝΑ, ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΤΣΙΓΑΡΑ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ.
ΦΙΛΙΑ ΠΟΛΛΑΑΑΑΑΑ
;P
Η ζωή είναι πολύ μιρκή για να μετράμε δευτερόλεπτα που διαρκούν περισσότερο....
Είναι και δύσκολη...ας μην την κάνουμε πιο δύσκολη απο μόνοι μας...
Καλημέρα....
Κάθε ένα από αυτά τα κομματάκια που παραθέτεις σε οδηγούν σε διαφορετικούς δρόμους κι ας είναι πάντα στην αφετηρία ο χρόνος. Δεν ήθελα να επιλέξω κάποιο από αυτά για να σχολιάσω διότι έβρισκα ξεχωριστή γοητεία στο κάθε νόημα.
Οπότε θα κρατήσω όλο το σακουλάκι.
φιλιά κι από εμένα
spy, και πολυ καλά κάνατε :))
lina, εγώ και η ζωζω σαπουντζάκη συμφωνούμε απόλυτα μαζι σου ;ρρ
λοθ, καμιά φορά όμως ζωγραφίζουμε και παράθυρα.. φιλί :**
TheNextBeutifulDay, εγώ ως γνησιο αδιεξοδο μυαλο ζω για να κανω τη ζωή μου πιο δυσκολη απο μόνη μου ;)
Wilma, μακαρι το σακουλακι να ειχε και κανενα σοκολατακι, καμια καραμελα :))
"Δεν είναι μόνο ότι δεν μπορώ να κοιμηθώ. Είναι και ότι δεν θέλω."
Το αυτό!
Έτσι πέρασαν και για μένα τόσοι μήνες μακριά σας... :ΡΡΡ
Ουυυφφφ!!!! Δε με διέγραψες ακόμα...
ένα ποτήρι κρασί (άντε δύο) και πιστεύω πως οι διαπραγματεύσεις θα παγώσουν για λίγο. έστω και για ένα βράδυ. Ο Θεός το έδωσε και το κρασί.
Καλημέρα
Ωριμάζεις.
Καμιά φορα νομίζω πως ντύνεις με δικές σου λέξεις σκέψεις μου.
Όπως και να'χει εξελίσσεσαι σε φοβερή πένα.
Θα'πρεπε να σε πληρώνουν για τα υπέροχα παραληρήματά σου.
Τελικά τατουάζ θα κάνεις τώρα;
ή θα μείνεις στην επίγνωση;
:))
καλό βράδυ γλυκό μου :)
Θα απαντήσω με κάτι, μέρος του οποίου έχω ξανασχολιάσει:
"Χρόνος παροντικός, και χρόνος παρελθοντικός, λίγη συνειδητότητα αφήνουν μόνο" T.S.Elliot, 4 Quartets, Burnt Norton.Παρόλα αυτά, πρέπει να διαβάσεις οπωσδήποτε Μίκαελ Έντε, μαχαίρωσε το χρόνο!Αλλιώς, ας ζωγραφίσουμε φιλιά στα κελλιά μας...
Φιλιά! (ζωγραφιστά;)
φιλιά σε όλους, θα σας γράψω και αναλυτικές απαντήσεις αλλά δεν το 'χω τώρα
:)
Mamma, φιλιά συνάυπνη
Σπιτόγατε, χαχαχα! η συνδρομή σου παρατάθηκε επ’ αόριστον ;)
Island, στην υγειά μας -καν'τα τρια :)
Αργυρένια μου, σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια.
Συννεφάκι, η επίγνωση μου φτάνει προς το παρόν ;ρ
Happypepper, ωραίο.. έχω διαβάσει την ιστορία χωρίς τέλος μόνο. φιλί ζωγραφιστό λοιπον :)
Οπουδήποτε κι αν ζωγράφιζε όμως τα ρολόγια, ακόμα και στους τοίχους των κελιών, ο εκ των δύο πιο γρήγορα κινούμενος δείκτης, άφηνε πάντα μια κόκκινη σκιά στη διαδρομή του. Μα αν προλάβαινες να κοιτάξεις προσεκτικά προτού χαθεί, διαπίστωνες πως δεν ήταν σκιά, ήταν το χρώμα της καρδιάς, ήταν το αίμα που κυλούσε μαζί με το χρόνο, θυμίζοντας το πεπερασμένο της ύπαρξης.
(Ευτυχισμένο το 2009!)
...
επίσης καλέ μου dizzy
Ανάρτηση Σχολίου