Το ασανσέρ της μαρμότας.

Πρωί, φτάνω στη δουλειά, μπαίνω στο ασανσέρ. Ρίχνοντας μια ματιά στους ανθρώπους που ανεβαίνουν μαζί μου καταλαβαίνω ότι θα ακούσω το γνωστό αστειάκι. Και το ακούω.
«Ποιος τη χάρη μου, μόνος με τόσες γυναίκες!»
Κάθε πρωί τα ίδια. Κάθε φορά που είμαστε πολλές γυναίκες και ένας άντρας εδώ μέσα, πάντα κάποιος θα κάνει το ίδιο αστείο. Κάθε πρωί ζω το ίδιο πρωί. Κάθε πρωί η νύστα να θολώνει το βλέμμα, το μυαλό να συμμαζεύεται στα μικρά άγχη της μικρής εργασιακής καθημερινότητας, τα χείλια να παίρνουν το άβολο σχήμα του ευγενικού χαμόγελου που πονάει τα μάγουλα. Και κάθε πρωί τα ίδια κλισέ, οι ίδιες τυπικότητες, τα ίδια σχόλια, οι ίδιες ερωτήσεις, οι ίδιες απαντήσεις. Ζέστη εδώ μέσα, στάση σε κάθε όροφο, ασφυξία, άντε να φτάσω, θα κλειστώ στο κλουβί μου και άντε γεια. Κλουβί, αλλά δικό μου κλουβί. Μικρά καταφύγια φτιάχνεις όπου και όπως μπορείς. Εδώ μέσα δυσκολεύομαι. Κάθε πρωί τα ίδια.
Βαρέθηκα τα ευγενικά, παγωμένα χαμόγελα. Απλά βαρέθηκα.
«Ναι, ποιος τη χάρη σας», του απαντάω. «Αν ζούσαμε σε τσόντα τώρα θα χάλαγε το ασανσέρ και θα ξεκίναγε η παρτούζα. Βασιλιά θα σας είχαμε». Παύση για να του εντυπωθούν καλά τα λόγια μου. «Κρίμα μόνο που δεν έχει μουσική αυτό το ασανσέρ, θα 'ταν καλύτερα με μουσική υπόκρουση, δε συμφωνείτε;»

Δεν του λέω τίποτα, φυσικά.
Αλλά βάζω στοίχημα ότι με τέτοιο χαμόγελο θα νομίζει ότι μου άρεσε πραγματικά το αστείο του.

Με συμπαθούν στη δουλειά. Καλή κοπέλα, ευγενική και πάντα με το χαμόγελο, θα λένε για μένα. Δεν μιλάει πολύ, μόνο.